۱۳۹۴ فروردین ۲۵, سه‌شنبه

بی خبری

سرزمین ت را که ترک می گویی همه چیز آن جا در یک نقطه متوقف می شود و تصاویر آخری که داشتی جای واقعیت های پویایی که هنوز آن جاست ولی تو با آن ها تماسی نداری را می گیرد. تو خیال می کنی همه چیز منجمد شده تا تو برگردی. ولی در واقع، این طور نیست. چیزهایی هست که در این فاصله ناگزیر می میرد، ولی تصویری که تو مومیایی کرده ای هنوز زنده مانده. این از دردناک ترین پیامدهای دوری ست؛ این که امر میرا را به تدریج هظم نمی کنی، و باید به ناگاه با آن روبرو شوی.

هیچ نظری موجود نیست: